Zaproszenie do cerkwi prawosławnej

W najbliższą niedzielę, tj. 6 kwietnia, zapraszamy wszystkich chętnych do wspólnego uczestnictwa w Liturgii w cerkwi prawosławnej św. Męczennika Archimandryty Grzegorza. Cerkiew (kaplica prawosławna) mieści się w Warszawie, przy ul. Lelechowskiej 5 (dzielnica Ochota). Zbiórka przed cerkwią około godz. 9:15 – 9.30. Liturgia zaczyna się o godz. 10.00. Inicjatorem pomysłu wyjścia do cerkwi oraz przewodnikiem będzie ks. Mirosław Żurawski.

Na najbliższych spotkaniach czwartkowych będziemy omawiać dokument Kongregacji Nauki Wiary „Dominus Iesus” (Deklaracja o jedyności i powszechności zbawczej Jezusa Chrystusa i Kościoła), ogłoszony w 2000 r. przez ówczesnego prefekta Kongregacji kardynała Józefa Ratzingera. Zapraszamy do lektury.

Spotkanie dyskusyjne z ks. Adamem Bonieckim

Serdecznie zapraszamy w przyszły czwartek, 13 marca o godzinie 19:00, na spotkanie dyskusyjne z ks. Adamem Bonieckim. Spotkanie odbędzie się w dolnym kościele i potrwa około 2 godz. Spotkanie poprowadzi ks. Mirosław Żurawski. Zapraszamy wszystkich zainteresowanych.

Spotkanie czwartkowe 19 grudnia 2013

Jednym z tematów poruszanych na spotkaniu był problem chrztu dziecka w rodzinie, gdy najbliższymi opiekunami dziecka są osoby niewierzące (nie znaczy to, że nie ochrzczone). Poniżej znajduje się uzasadnienie, dlaczego w takiej sytuacji nie powinno się udzielać dziecku sakrametu chrztu św. 

 

Chrzest w rodzinie niewierzącej

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na to, że Pan Bóg nikomu wiary nie narzuca i do niej nie zmusza i  w związku z tym człowiek tym bardziej nie powinien tego robić. Należy pamiętać, że na początku chrześcijaństwa chrzest przyjmowały osoby dorosłe i to w sytuacji, kiedy dwóch świadków mogło poświadczyć wiarę takiego człowieka. Uzyskanie takiego świadectwa wiązało się z poddaniem się obserwacji tym świadkom, którzy przez kilka lat patrzyli jak osoba starająca się o chrzest żyje, jak postępuje, jakimi wartościami się kieruje. Dopiero później stało się zwyczajem chrzczenie małych dzieci, a wynikało to z faktu, że w społecznościach, w których te dzieci wzrastały była silna wiara i wiadomo było, że rodzice będą dziecko w wierze wychowywać. Niestety utarła się ta tradycja i chrztu zaczęto udzielać bez żadnego zastanowienia nad sytuacją dziecka, rodziny i warunków w jakich przyjdzie mu żyć. Niemal automatycznie i do tego jeszcze z jakimś niczym nieuzasadnionym, zabobonnym strachem, że dziecko nieochrzczone będzie potępione. Należy podkreślić, że dziecko nieochrzczone, a także dorosły nieochrzczony, nie jest skazany na potępienie. W przypadku dziecka, które nie przyjęło chrztu i które np. nagle tragicznie zmarło nie ma wątpliwości co do tego, że będzie zbawione. Takie dziecko nie popełniło przecież żadnego grzechu uczynkowego (należy tu zaznaczyć, że grzech pierworodny nie jest grzechem uczynkowym ale przypadłościowym). Pan Jezus umarł za wszystkich ludzi (tzn. poprzez swoją śmierć i zmartwychwstanie odkupił (ale nie zbawił!) wszystkich ludzi i ochrzczonych i nieochrzczonych. Godność ludzką człowiek nabywa w chwili poczęcia i ta godność jest niezbywalna. Podobnie należy pamiętać, że chrzest nie daje gwarancji zbawienia. Osoba, która ochrzczona jako niemowlę odrzuci wiarę w Pana Boga i w Jezusa Chrystusa, jego ofiarę za grzechy oraz zmartwychwstanie i wybierze własną drogę wcale nie ma gwarancji zbawienia. Pan Bóg nikogo do miłości do siebie nie zmusi. Nie oznacza to oczywiście, że znaczenie chrztu jest marginalne. Wręcz przeciwnie – chrzest jest bardzo ważny, bo człowiek raz ochrzczony poprzez odpuszczenie grzechu pierworodnego nawiązuje niepowtarzalną więź z Panem Bogiem, zostaje obdarzony łaską Boską i Duchem Świętym, ale oprócz darów nabywa pewnej odpowiedzialności wobec Pana Boga za swoje życie i postepowanie. Przykładowo osoby nieochrzczone, będące w ogólnym rozumieniu dobrymi i przyzwoitymi ludźmi, a które żyją ze sobą bez sakramentalnego związku małżeńskiego nie popełniają grzechu. Na koniec warto może przytoczyć fakt z życia Jana Pawła II – Pewna rodzina katolicka zaopiekowała się dzieckiem żydowskim, które straciło rodziców. Rodzina ta była głęboko wierząca [i pobożna] i z kilkuletnim dzieckiem zwrócili się do Karola Wojtyły z prośbą o chrzest. Ten znając historię dziecka i wiedząc, że jego rodzice byli Żydami odmówił udzielenia chrztu mówiąc, że dziecko już straciło rodziców i nie należy mu odbierać jeszcze wiary. Ten chłopiec został później rabinem i utrzymywał wieloletnią znajomość z papieżem. Podsumowując można powiedzieć, że po pierwsze nie ochrzczenie dziecka przez niewierzących rodziców jest po prostu uczciwym podejściem do sytuacji a po drugie, że zmuszenie do chrztu w sytuacji, w której wiadomo, że dziecko nie będzie wychowywane w wierze może wręcz przynieść temu dziecku więcej szkody niż pożytku, ponieważ nakłada na nie odpowiedzialność za swoje działania względem moralności chrześcijańskiej. Osoba nieochrzczona takiej odpowiedzialności nie ma – nie grzeszy np. wykonując niekonieczne prace zarobkowe w niedzielę zamiast poświęcić ten dzień na spotkanie z Bogiem. Taka osoba podlega jedynie moralności wynikającej z prawa naturalnego – np. kradzież, oszustwo itp. niezależnie od wiary jest złem. Dalsza rodzina w takiej sytuacji powinna uszanować wolę rodziców, ale nic nie stoi na przeszkodzie, aby ze swojej strony modlili się – na każdym etapie rozwoju dziecka - o to, aby odkryło w sobie pragnienie poznania i szukania Boga. Tym bardziej, że chrzest w zasadzie jeśli nie ma szczególnych okoliczności np. zagrożenia życia może być udzielony jedynie na prośbę bezpośrednich opiekunów. Jeśli w jakiś sposób doszłoby do tego, że dziecko zostało ochrzczone wbrew woli opiekunów, ze świadomością tego, że będzie dalej wzrastać bez wychowania w wierze, to taki chrzest owszem będzie ważny ale będzie niegodziwy i kapłan mając świadomość sytuacji rodzinnej, nastawienia rodziców ma obowiązek odmówić udzielenia chrztu w takiej sytuacji. Jeśli tego nie zrobi naraża się na kary wynikające z prawa kanonicznego.

Miłosz B.

Spotkania czwartkowe 17 i 24 października 2013

Dyskusja na temat treści artykułów poświęconych pracy ludzkiej: „Spełnianie się człowieka przez pracę” Jerzego W. Gałkowskiego oraz „Wyzwolenie człowieka przez wyzwolenie pracy” ks. Józefa Majki [Człowiek w poszukiwaniu zagubionej tożsamości. „Gdzie jesteś Adamie?”, Redakcja Wydawnictw Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Lublin 1987]

UWAGA!
Nie będzie spotkania w następny czwartek, tj. 31 października. Zapraszamy dopiero 7 listopada.

Spotkanie czwartkowe 26 września 2013

Informujemy, że w czwartek 26 września nie będzie spotkania dyskusyjnego. W zamian zapraszamy o godz. 19:00 do dolnego kościoła na projekcję filmu pt. "Cristiada" w reżyserii Deana Wrighta.

Najbliższe spotkanie dyskusyjne odbędzie się 10 października (w przyszłym tygodniu ks. Mirosław ma urlop).

Spotkanie dyskusyjne 12 września 2013

Dyskusja nad sensem cierpienia w życiu człowieka – przybliżenie postaci św. siostry Faustyny

• Czy cierpienie może być wartością samą w sobie? Czy cierpienie ma sens?
• Znaczenie intencji, w jakich cierpienia i umartwienia mogą być ofiarowane (za dusze w czyśćcu cierpiące, dla dobra Kościoła czy konkretnych osób)
• Czy jest jakaś różnica między dobrowolnym przyjęciem cierpienia a wyszukiwaniem bądź sprowadzaniem cierpienia na siebie, wyrażającym się m.in. w zadawaniu sobie bólu?

Spotkanie czwartkowe po wakacjach

W czwartek 12.09.2013 odbędzie się pierwsze spotkanie po wakacjach.
Planowane jest dokończenie omawiania dokumentów soborowych.

Spotkanie dyskusyjne 6 czerwca 2013

Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym "GAUDIUM ET SPES"

Od rozdziału 13 do 17.

Spotkanie dyskusyjne 23 maja 2013

Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym "GAUDIUM ET SPES"

Wprowadzenie - sytuacja człowieka w świecie współczesnym.
- Jak rozumieć i odczytywać znaki czasu?
- Na czym polega różnica pomiędzy personalizmem a humanizmem?

Spotkanie dyskusyjne 9 maja 2013

     Na spotkaniu w dniu 9 maja został omówiony VIII rozdział Konstytucji dogmatycznej o Kościele - "BŁOGOSŁAWIONA MARYJA DZIEWICA BOŻA RODZICIELKA W TAJEMNICY CHRYSTUSA I KOSCIOŁA".

     Rozdział poświęcony Maryi celowo został umieszczony w Konstytucji dogmatycznej o Kościele, aby pokazać, iż Matka Boża jest członkiem tegoż Kościoła.
     W naszej codziennej pobożności mamy tendencję do ubóstwienia Maryi i stawiania Jej ponad Kościołem. Omawiany dokument wyraźnie ukazuje, że Maryja jest najznakomitszym i szczególnym, ale jednak członkiem tego samego Kościoła, do którego należymy my wszyscy będący członkami Mistycznego Ciała Chrystusa.
     Sobór Efeski uznał Maryję za Matkę Boga, Bożą Rodzicielkę. Od tego czasu w całym Kościele wzrastał kult Maryi. Właściwe zrozumienie roli Maryi w historii zbawienia i Jej miejsca w Kościele możliwe jest tylko przez przyjęcie podstawowej prawdy, którą bardzo wyraźnie podkreśla KK. Jedynym pośrednikiem pomiędzy Bogiem a człowiekiem jest Jezus Chrystus.  "Macierzyńska zaś rola Maryi w stosunku do ludzi żadną miarą nie przyćmiewa i nie umniejsza tego jedynego pośrednictwa Chrystusowego, lecz ukazuje jego moc".(KK 60)
     Żadne stworzenie nie może być stawiane na równi ze Słowem Wcielonym i Odkupicielem. Jednak jedyne pośrednictwo Chrystusa nie wyklucza, lecz może wzbudzać w każdym z nas, tak jak w Maryi, współdziałanie w tym pośrednictwie, o ile trwamy w jednym źródle, Jezusie Chrystusie.
     Maryja przeznaczona była od wieków na Matkę Boga. Nie została ona jednak biernie użyta przez Boga, lecz poprzez swoja wiarę i posłuszeństwo czynnie współpracowała w dziele zbawienia ludzkiego.
     Maryja jako niepokalanie poczęta w pełni napełniona była Duchem Świętym. Nie zwalniało Jej to jednak z uczestniczenia w "pielgrzymce wiary". Przez całe swoje życie wzrastała w wierze i świętości, utrzymując wiernie swoje zjednoczenie z Synem, od momentu poczęcia, aż do Jego śmierci na krzyżu.
     Konstytucja dogmatyczna o Kościele zachęca do kultu liturgicznego  Błogosławionej Dziewicy, aby w ten sposób pogłębiać teologię i wyjaśniać wiernym dary i przywileje Maryi, które zawsze odnoszą się do Chrystusa.
     Maryja jest obrazem i początkiem Kościoła. Matka Jezusa już doznaje w niebie chwały, będąc dla nas znakiem nadziei na osiągnięcie pełni w przyszłym wieku.

Dagmara D.

Na następnym spotkaniu zaczniemy omawiać konstytucję duszpasterską o Kościele w świecie współczesnym "GAUDIUM ET SPES".

Spotkanie dyskusyjne 2 maja 2013

Konstytucja dogmatyczna o Kościele "LUMEN GENTIUM" - cd.

Przedmiotem rozważań był rozdział VII "ESCHATOLOGICZNY CHARAKTER KOŚCIOŁA PIELGRZYMUJĄCEGO I JEGO ZWIĄZEK Z KOŚCIOŁEM W NIEBIE".

Notatka z 17 stycznia 2013

Na spotkaniu poruszone zostało zagadnienie (jako kontynuacja rozważań z poprzedniego tygodnia) jak mogłoby wyglądać życie na Ziemi, gdyby nie było grzechu, oraz w którym momencie historii mogłoby nastąpić zwiastowanie i wcielenie. W tym kontekście wywiązała się dyskusja na temat ewolucji człowieka oraz ewolucji jako takiej. Wydaje się, że obecny stan wiedzy naukowej nie jest wystarczający, aby jednoznacznie ocenić teorię ewolucji. Z jednej strony można wykazać, że na drodze zmian genetycznych i utrwalania się pewnych cech może dochodzić do procesów ewolucyjnych rozumianych jako lepsze przystosowanie się gatunku do warunków środowiska, w którym żyje, z drugiej strony hipoteza o przypadkowych pozytywnych mutacjach genetycznych prowadzących do powstawania nowych gatunków o znacznie zwiększonym poziomie złożoności wydaje się zupełnie nie do przyjęcia. Prawdopodobieństwo zajścia tego typu mutacji u par osobników danego gatunku oraz wydanie na świat potomstwa, u którego doszłoby do utrwalenia nowych cech gatunkowych jest znikomo małe. Biorąc pod uwagę czas istnienia życia na Ziemi oraz mnogość form życia wydaje się niemożliwe, aby wszystkie one ewoluowały z jednego pra-organizmu. Z naukowego punktu widzenia kwestią bez odpowiedzi jest również powstanie życia jako takiego.  Zupełnie inną kwestią jest także rozwój inteligencji i samoświadomości umożliwiającej rozwój duchowy człowieka. Tutaj zapis genetyczny w żaden sposób nie koreluje ze stanem rozwoju kulturowego, społecznego, duchowego ani wiedzy ludzkości, a które mają ogromny wpływ na postrzeganie przez człowieka samego siebie oraz swojego miejsca i roli w Stworzeniu.

W dalszej części spotkania rozpoczęto omawianie kolejnego dokumentu Soboru Watykańskiego II, Konstytucji o liturgii świętej SACROSANCTUM CONCILIUM. Położono nacisk na rozróżnianie różnych form i rodzajów liturgii (liturgia Eucharystyczna, liturgie sakramentów czy Liturgia Godzin). Poruszono temat reformy, mającej na celu odnowę praktyki liturgicznej Kościoła. Reforma liturgiczna była jedną z głównych idei tego dokumentu. Wywiązała się dyskusja na temat stanu wiedzy i świadomości dotyczącej liturgii w społeczeństwie. Obserwuje się, że obecnie rozumienie znaczenia liturgii Eucharystycznej uległo bardzo dużej dewaluacji. Również pozostałe liturgie (np. liturgia Chrztu św., liturgia sakramentu małżeństwa) przez włączenie ich w porządek liturgii Eucharystycznej utraciły swój unikatowy charakter.

 

Miłosz B.

Notatka ze spotkania 10 stycznia 2013

W rozmowie na początku spotkania podjęto temat: Czy wcielenie nastąpiło dlatego, żeby odkupić grzechy ludzi i umożliwić im zbawienie? Podstawą do odpowiedzi na to pytanie jest stwierdzenie, że grzech nie może być przyczyną działań Pana Boga. Skoro tak, to można przyjąć, że wcielenie Jezusa Chrystusa było odwiecznym planem Bożym. Chrystus jest ukoronowaniem wszelkiego stworzenia i stałby się człowiekiem nawet wtedy, gdyby nie istniała konieczność odkupienia. Można więc zakładać, że w sytuacji, gdyby nie doszło do grzechu pierworodnego, Jezus również by się narodził, wskazywałby ludziom drogę do Ojca, ustanowiłby sakramenty, które wyglądałyby podobnie za wyjątkiem elementu ofiary za grzechy, tzn. Chrzest święty byłby obdarzeniem łaską Ducha Świętego, ale bez wymazania grzechu pierworodnego, Eucharystia byłaby ucztą, ale bez elementu ofiary za grzechy itp. Jezus nie musiałby cierpieć i umierać na krzyżu, ale Jego ciało zostałoby przebóstwione podobnie jak stało się to w przypadku Maryi. Brak potrzeby odkupienia ludzkich win w żaden sposób nie wpłynąłby na to, jak bardzo ludzie do życia potrzebują Boga i Bożej miłości.

Konstytucja dogmatyczna o Objawieniu Bożym DEI VERBUM, od punktu KO 9 do KO 26.

Ewangelia, rozumiana jako Dobra Nowina, pod względem treści, idei jest jedna. Była natomiast spisana przez różnych autorów, za każdym razem pod natchnieniem Ducha Świętego, ale mimo to w każdej z czterech Ewangelii kanonicznych został odciśnięty wpływ autorów (ich rozumienie pewnych wydarzeń, wykształcenie itp.), dlatego księgi te różnią się formą, stylem itd.

Prawidłowe odczytanie i zrozumienie treści ksiąg Pisma św. wymaga znajomości warunków historyczno-kulturowych okresu, w którym dana księga powstawała, charakterystyki języka, geografii danego regionu – słowem całego kontekstu. W celu odszukania intencji hagiografów (hagiograf – autor natchniony) należy m.in. uwzględnić formę wypowiedzi. Zwrócenie uwagi na rodzaje literackie to dopiero XX w. (!) Na rozumienie Pisma św. mają też wpływ inne nauki: heurystyka, hermeneutyka, archeologia i nauki ścisłe. Podstawowe jest zrozumienie literalne, tj. historyczne odczytanie świętych Pism.

Ponieważ Biblia jest księgą natchnioną – słowem Bożym, dlatego też przy jej interpretacji trzeba uwzględnić obok reguł literackich reguły teologiczne: „Pismo Święte powinno być czytane i interpretowane w tym samym duchu, w jakim zostało napisane; należy więc celem wydobycia właściwego sensu świętych tekstów nie mniej uważnie także uwzględnić treść i jedność całej Biblii, mając na oku żywą Tradycję całego Kościoła oraz analogię wiary” (KO 12). Przez analogię wiary rozumie się zgodność pomiędzy tym, co zostało spisane, a tym, w co wierzy i czego naucza Kościół. Każdy tekst biblijny musi być interpretowany w łączności z jedną i niepodzielną wiarą Kościoła.

Anna i Miłosz B.

Notatka z ostatniego spotkania

20.12.2012

Konstytucja dogmatyczna o Objawieniu Bożym DEI VERBUM, od punktu KO 3 do KO 8.

(KO 3) Bóg objawia się w sposób naturalny w swoich dziełach stworzonych oraz poprzez Objawienie Boże, rozumiane jako osobowe i zbawcze ujawnienie się Boga wobec człowieka w historii. Dokonało się ono najpierw w Narodzie Wybranym jako przygotowanie (do Ewangelii), wypełniło w Jezusie Chrystusie, stale uobecnia się i realizuje w słowie i działaniu Kościoła.

Źródłami Objawienia są Pismo Święte i Tradycja. Tradycja Kościoła to całokształt modlitwy, nauki życia chrześcijańskiego: liturgia, kult, ikonografia, dokumenty Ojców Kościoła itp.

(KO 4) Jezus Chrystus przynosi pełnię Bożego Objawienia i „dopełnia dzieła zbawienia, które Ojciec powierzył mu do wykonania”. Mówimy, że w Chrystusie Objawienie i Zbawienie dokonuje się przez Wydarzenie (Paschalne), które ma początek w Zwiastowaniu, a kończy się na Zesłaniu Ducha Świętego. Kenoza (uniżenie Boga wskutek wcielenia) zaczyna się w momencie Zwiastowania.

Ekonomia Starego Testamentu (słowo „ekonomia” pochodzi z jęz. greckiego i w starożytności oznaczało zarządzanie gospodarstwem domowym) zakłada, że zbawienie jest nagrodą człowieka za życie sprawiedliwe, zgodne z przykazaniami i nakazami danymi przez Boga. W tym znaczeniu ekonomia chrześcijańska znacząco różni się od ekonomii ST – nie przez dobre uczynki, ale przez wiarę i łaskę człowiek osiąga zbawienie.

(KO 5) Okazanie Bogu „posłuszeństwa wiary” polega na całkowitym zawierzeniu Bogu i dobrowolnym uznaniu i przyjęciu Objawienia rozumem i wolą. Wiary nie powinno się traktować emocjonalnie. Człowiek poszukujący, otwarty na Prawdę, wsłuchany w Słowo Boże, jeśli widzi spójność, logikę i ekonomię Bożą, powinien to Objawienie Boże przyjąć i pozwolić się dalej prowadzić Duchowi Świętemu.

(KO 6) Boga można poznać przez rozum, obserwację świata i analizę natury człowieka (m.in. sumienie, prawa moralne)

(KO 7) Ewangelia jest przede wszystkim dla zbawienia. Jej drugorzędną wartością jest dopiero to, że zawiera opis norm moralnych.

Biskupi są następcami Apostołów (bez wskazania na konkretne osoby). Natomiast biskup Rzymu (i tylko on) jest następcą św. Piotra. Urząd Nauczycielski Kościoła (Magisterium Kościoła) to władza autorytatywnego nauczania prawd wiary, na czele której stoi papież. Nieomylność papieża  - co do prawd wiary i moralności - wynika z asystencji Ducha Świętego i ogłoszenie przez papieża jakiegoś dogmatu wiary lub prawdy moralnej dokonywane jest uroczyście (ex cathedra) na mocy urzędu Pasterza i Nauczyciela wszystkich wiernych. Urząd Nauczycielski Kościoła nie otrzymuje i nie przekazuje żadnego nowego Objawienia Bożego, ale strzeże wiary Kościoła Chrystusowego, głosi i aktualizuje w nowych warunkach historycznych orędzie zbawcze Jezusa.

(KO 8) Kościół rozpoznał  i ustalił kanon Ksiąg świętych i w takim sensie Kościół ma "władzę" nad Pismem Świętym. Są też apokryfy, które treścią nawiązują do ksiąg Pisma Świętego (apokryf – księga religijna, nie przyjęta do kanonu pism świętych, gdyż nie uznana za natchnioną przez Boga). 

Anna B. 

... z Dei Verbum

13 grudnia zaczęliśmy lekturę i omówienie Dei Verbum. W czwartek 20 grudnia odbędzie się ostatnie w 2012 spotkanie, będziemy na nim kontynuowali analizę tekstu konstytucji dogmatycznej.

... na spotkaniu 22 listopada 2012

"«Podwoje wiary» są dla nas zawsze otwarte. [...] Próg ten [wrót wiary - KS] można przekroczyć, kiedy głoszone jest Słowo Boże" (Porta fidei, p. 1).
Wiara rodzi się ze słuchania słowa Bożego, ono jest źródłem wiary. Preambułą, wstępem do wiary są: poszukiwanie prawdy (PF, p. 10), przykład rodziny trwającej przy Bogu, praktyki religijne, generujące refleksje nad życiem sytuacje życiowe. 
Lektura Pisma świętego to okazja do tego, by przyjrzeć się sobie w świetle Słowa, a nie do oceny Słowa przez nas. 
"Tak więc tylko gdy się wierzy, wiara rośnie i się umacnia [...]".
Wiara to relacja dynamiczna, czasem bardziej dynamiczna, czasem mniej. Zawsze jednak zakłada wiarę. Jest to droga, która trwa całe życie.

... czytając Porta Fidei

W czwartek 29 listopada dalszy ciąg rozmów na temat treści listu apostolskiego Porta Fidei.

Wkrótce pojawi się notatka z ostatniego spotkania, m.in. na temat tego, jak rozumieć cytat z listu: "tylko gdy się wierzy, wiara rośnie i umacnia się" (p. 7); co stanowi dobre przygotowanie do przyjęcia łaski wiary, "preambułę wiary"; jakie są etapy wzrastania w wierze.

Zachęcamy do lektury listu oraz konstytucji dogmatycznej Soboru Watykańskiego II O Objawieniu Bożym "Dei verbum". Tekst konstytucji oraz pozostałych dokumentów soborowych dostępne są na stronie tezeusz.pl, pod adresem:
http://www.tezeusz.pl/cms/tz/index.php?id=3823 

... z Pantokratorem

Informacje na temat logo, ikony, hymnu roku wiary na stronie obok.
Przeczytaj koniecznie! Kliknij zakładkę Rok wiary!

... z Rokiem wiary

Od listopada 2012 do czerwca 2013 zajmiemy się tematami związanymi z Rokiem wiary.

Już 22 listopada będziemy rozmawiali o zagadnieniach poruszonych w liście apostolskim papieża Benedykta XVI Porta Fidei. Tekst listu jest dostępny m.in. na stronie Opoki: Porta Fidei
Potem zajmiemy się dokumentami Soboru Watykańskiego II oraz wybranymi fragmentami Katechizmu Kościoła katolickiego.

Spotkania będą prowadzone w następującej formule:
- pierwsza godzina poświęcona będzie omówieniu aktualnie intrygujących nas pytań;
- druga godzina przeznoczona jest na dyskusję nad treścią ustalonych tekstów.

Zapraszamy!
Stegny, czwartek, godzina 19.00, wejście do dolnego kościoła.